خب بله متشکرم ! من در اینجا فقط منتظر کامنت بهار بودم که بلاخره به هدف شومم رسیدم و کامنت داد ! 
یه موضوعی هس که یه مدته فکرمو مشغول کرده ، نمیدونم به کی بگم ، یا چه طوری بگم اما مشکل اینه که .... من عجیبم !
مطمئنا بعد از خوندن این آپ کوتاه، شما هم به همین نتیجه میرسید ! 
من عجیبم چون متوجه شدم وقتی توی آینه زل بزنم ، زل بزنم و زل بزنم ... وقتی که به چشمام خیره میشم ، یه لحظه این توهم برام پیش میاد که من کی هستم؟ یا بهتر بگم ! من چی هستم؟
یه صدایی از تو ذهنم میگه انسان ... ولی یه سوال ، چرا انسان؟ چرا من انسان شدم ؟ چرا مارمولک نشدم؟ چرا یه جونور نشدم؟ حتی چرا یه رنگ نشدم ، چرا یه چیز بی جان نشدم؟ وه ، من چی دارم میگم ؟!
می پرسم اسمم چیه ، همون صدا اسممو میگه ، اسممو زیرلب تکرار میکنم... اسم... اسم چیه؟ اسم چی رو نشون میده ؟ منو...؟ آره منو ! ولی " من " کیم؟چیم ؟ بال دارمـ...
چیز یعنی منظورم اینه که گیج کننده اس ! 
شده تا به حال چشماتون رو به یه جای نامعلوم بدوزید و نتونید نگاهتونو از اونجا منحرف کنید؟ تو این موقعیت همه ی تصاویر اطراف برای شما بی معنی و یا به جرئت میتونم بگم نامرئی میشه . دقیقا همین حالت برام پیش میاد وقتی به عمق چشمام تو آینه نگاه میکنم ، تو اینجور موقعیت ها من حس میکنم گیر افتادم... اما نه تو دنیام ، خیلی داخلی تر... توی جسمم گیر افتادم ! جسمم ، به بدنم نگاه میکنم ، به دستام ، چقد سنگینن ! یه حس عجیب ! حس تمایل به پرواز ! جدا شدن از جسمی که رو دوشم سنگینی میکنه....
فک کنم باید یه روانشناس رو ببینم !
این روزا دیگه پیش روانشناس رفتن به معنی دیوونه بودن نیس ، بازم امیدوارم روانشناسه با شناختن روان من ... دیوونه نشه ! البته این در صورتیه که بتونه بشناسه ! هوم؟!
مبارک ، مبارک ، تولدت مبارک !
یه سال بزرگتر شدی
بوقی بودی ، بوقی تر شدی !
لالای لای !
میخواستم امروز بترکونم برات ، نمیدونم موفق شدم یا نه... به هر حال میدونم جبران نمیشه !
جبران اون همدردی ها ، جبران اون حرفایی که تو بدترین شرایط نجاتم داد ... جبران کارایی که برام کردی !
درکم کردی ، همیشه کنارم بودی ، بیشتر از یه دوست بودی ! یه خواهر ...!
من هیچ وقت خواهر نداشتم ، همه اینو میدونن ...
امروز ، یکی از دوستای تازه واردم تو مدرسه پرسید :
- ببینم ، تو خواهر داری؟
بلافاصله بقیه جواب دادن ، معلومه که نداره ! واو... نمیدونی چه لذتی داشت وقتی برگشتم ، تو چشاشون زل زدم و گفتم که یه خواهر دارم ، آره !
ممنونم سارا ،
ممنونم که باعث شدی این لذتو تجربه کنم !
تولدت مبارک آبجی بزرگه !
ــــــــــــــــــــ
پ.ن : ها ! در جواب اون بوقی هایی که میگن هنوز که مدرسه ها شروع نشده ! اول میگم :
بعدش میگم :
، بعد میگم : 
، اخرشم میگم : سومی ها برای کمک به اهداف مدرسه در آغاز سال تحصیلی به یاری معلمان میشتابند ! ( همون بارکشی خودمون )
آخ .... آه ... آی ... آوخ... آی... آوپس ! ... آهین ! ... آپ ! باب نزنید ، آپ ! نزنید آپ میکنم !
اول یه نکته ! :
خیر بنده مشهدی اصیل نیستم ولی کمی تا حدودی از عمرم رو تو اون شهر بوقی سر کردم ! حرفیه؟
من آپ میکنم !
عادت !
من عادت کردم هر روز با یه بوقی چت کنم .
من عادت کردم از دنیای بیرون نت متنفر باشم .
من عادت کردم همیشه حالم از ریاضی و دبیرش بهم بخوره .
من عادت کردم تو اوج ناامیدی به اطرافیانم امید بدم .
من عادت کردم به خاطر تنهایی ، گریه کنم.
من عادت کردم وقتی گریه میکنم کسی اشکامو نبینه .
من عادت کردم اسپرت مشکی ست بپوشم .
من عادت کردم عکس های دپرس ببینم .
من عادت کردم آهنگ های غمگین گوش بدم .
من عادت کردم با تمام دپرس بودنم ، شوخ طبع باشم .
من عادت کردم جلو آینه بایستم و به موهای کوتاه و سیخ سیخیم ، کرم بریزم .
من عادت کردم دلتنگ کسی باشم که تا به حال ندیدمش .
من عادت کردم دنیامو فقط تو اینترنت حفظ کنم ، دنیای بیرونش رو یه دنیای غریبه ببینم .
من عادت کردم واسه ضیایی ، همکلاسیم ، جفت پا بگیرم .
من عادت کردم کاریکاتور دبیر علومم رو بکشم .
من عادت کردم کاغذ ها رو بی هدف خطخطی کنم ، خاکستریشون کنم ، بکنمشون عین دنیایی که توش زندگی میکنم .
من عادت کردم جیغ بکشم !
من عادت کردم تو کل دنیا ، فقط به یه نفر اعتماد کنم ؛
یه نفر که بوقیه و هر روز باهاش چت می کنم و با این که ندیدمش ، دلتنگشم .
و در آخر ، من عادت کردم در مقابل کسانی که به عادت هام گیر میدن بگم ؛
ترک عادت ، موجب مرض است !
عهه ! عجب ملت بوقی ای پیدا میشن ها !
پام نرسیده به بلاگفا میخوان با مرگ بازی کنم !
با تشکر از سمان به خاطر دعوتش ، چه پدیده ایه این سمان !
1.
خب در مورد اول باید بگم از همتون زودتر شروع کردم ، یه کوچولوی شیش ماهه ی تپل مپل رو در نظر بگیرید که در کمال آرامش جغجغه ی توپی رنگارنگش تو دستشه و داره بازیشو میکنه و جیغ میکشه!(از شیش ماهگی جیغ کشیدن را شروع کردم .
) کوچولو یهو یه لبخند ملیح به جغجغه اش میزنه که توپش از وسط نصف شده و به صورت دو تا نیم دایره کف دستشه. یکی از نیم دایره ها به نظر خیلی خوشمزه میاد . 
همان لحظه – آشپزخانه :
مامان کوچولو داره آشپزی میکنه و اصلا هم خبر نداره که کوچولوش زودتر از همه غذاشو خورده ! ، صدای جیغ زدن های بچه رو میشنوه ولی خب جیغ کشیدن برای من عادی بود ، گفتم که ! ، بعد از چن دقیقه مامان کوچولو از جیغ های کوچولو خسته میشه و از آشپزخونه میاد بیرون تا جفت پا بره تو دهن کوچولو ( با تشکر از سمان !) که یهو میبینه کوچولو شدیدا قرمز شده و جیغ هاش قطع شده و سعی داره بازم جیغ بکشه ولی نمیتونه !
مامان با کلی سعی و تلاش و تکون دادن کوچولو و کردن انگشت تو حلق کوچولو بلاخره موفق میشه نیم دایره ی پلاستیکی جغجغه رو که ایــــــــن هواست ، از دهن کوچولو بیرون بکشه تا کوچولو نفس بکشه !
وه ، زندگی ! 
2.
حدودا 4 سالمه و توی خونه ی پدربزرگمم ، با پسرعموم که یه سال ازم کوچکتره داریم دور یه ستون بلند و باریک میدویم و سعی میکنیم همدیگرو بگیریم و چنگ بزنیم ! همینجوری داریم میدویم و میدویم و میدویم و سرمون گیج میره و ... تق !!!
اولین سرشکستگی من که با مخ خوردم به لبه ی تیز ستون ! خون بود که میریخت !
3.
مشهدم ، خونه ی یکی از فامیل های دور ، درست یه سال از اون زمان که برای اولین بار سرم شکست میگذره ، بزرگترا توی اتاق نشیمن دارن حرف میزنن ، منم هم بازی ندارم ، دارم خونه رو متر میکنم ، نامردا ! میدونستن من میام همه در های اتاقاشونو بستن و قفل کردن ! شیت !
ولی نه ، صبر کن ، یکیشون نیمه بازه ، برم بهش تکیه بدم باز شه ! ( نمونه ی کامل یک کودک کرم دار ! ) به در تکیه دادم و در یهو باز شد ، در اتاق نبود ، مستقیما به راه پله ای میخورد که منتهی میشد به زیر زمین !!
جاتون خالی () چقد قل خوردم !! هیچ وقت نفهمیدم چند تا پله بود ! ولی یادمه من قل میخورد و بزرگترا هم پشت من از پله ها پایین میدویدن که بگیرنم ! 
جالب اینکه هیچ کدومشون موفق نشدن و من برنده شدم و اولین کسی بودم که به زیر زمین رسیدم !
خون.... دومین سرشکستگی !
4.
هفت سالمه و در حال انجام ورزش بسیار پسندیده ی فوتبال توی اتاق نشیمن با برادر بزرگترم هستم ، همینطوری در حال انجام ورزش هستم که یهو همه جا تیره و تار میشه و من میبینم که به جای داداشم ، کاکرو (!) پشت توپه و من هم یه لباس قرمز تنمه و واکی بایاشی ام ! 
قبل از اینکه بخوام کاری بکنم توپ کاکرو به صورت اسلمشن به سمت دروازه ی من که چارچوب آهنی اتاق پذیراییه حرکت میکنه و من که خیلی گولاخم غیرتی میشم و با سرعت به سمت تیرک آهنی سمت راست هجوم میبرم که توپ رو بگیرم و سوباسا به من افتخار کنه که ناگهان.... بووووم ! ســــرم ! 
( همسایه ی طبقه ی بالا بعد ها اظهار داشت که صدای «بوووم» تا خونه ی اونا هم رفته و آلودگی صوتی ایجاد کرده و اینکه ما اصن صاحب خونه ی خوبی نیستیم و اون میذاره میره و...چکش !)
پیشونیم چند میلیمتر از وسط نصف میشه و خون همه جارو میگیره ، سه تا بخیه نوش جان کردم ولی ارزششو داشت ! توپ کاکرو رو گرفتم ! 
همینا مهمترینا بودن !
دیرتر از بقیه وارد جرگه ی بلاگفاییان شدم ، کسی رو نمیشناسم که دعوت کنم !
خودتونو دعوت کنید !
جیغ !
سوال اینجاست که چرا جیغ؟
من علاقه ای به آدم های جیغ جیغو ندارم ، خودم هم معمولا از سوسک نمیترسم .
ولی خب شما قضاوت کنید ، اگه یه روزی حس کنید در برابر دنیای خیلی خیلی بزرگی که توش زندگی میکنید خیلی خیلی کوچیکید ، اگه بفهمید هرگز نمیتونید چیزایی که براتون دردناکن رو تغییر بدید ، اگه متوجه بشید به مرور که دارید بزرگتر میشین ، مشکلاتتون هم بیشتر و وحشتناک تر میشن ، اگه یه روز از خواب بیدار شید و ببینید هیشکی معنی حرف هاتونو درک نمیکنه ، اگه یهو بفهمید بزرگترا دارن از دنیای خوش کودکیتون شوتتون می کنن تو دنیای کثیف و تاریک خودشون.... عکس العملتون چیه؟
جیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــغ !!!
اونی که رو ماه نشسته فقط جیمز ِ ساده اس، شما هر چی میخواید ببینیدش حالا.:D
جیـــــــــــــــــــــغ!
آذر 1388
آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
تک درخت
ماجراهای جیمزتدیا
پسر بهار
کلاس اولیا
دو تا استار کوچول
عمو نارنجی
مقبره ی سپید
پرتقال فروش
خرس قهوه ای
کلیییی حرف
کافیه باب!
شوق فریاد
بچگی ها
نازک نارنجی
خط خطی خط خطا خط
اینجا یکم سیاهه
رز در لجن!
جونیور!
دایی مونتی و بیلش!
سیاهچال (آرمینا)
حاشیه
و خداوند شادی را آفرید
هی! یه سوال؟
سیاهچال
متولد بهترین ماه ِ سال!
زوزه های شبونه
اسمارتیز
دمش کجه!